Vassilis Vassiliades
EN/ ΕΛ
Μενου

Καλλιτεχνική Πρακτική

Επιδιώκω πάντοτε την ελάχιστη παρέμβαση πάνω στην ύλη Αποφεύγω να παραμορφώνω τα πράγματα. Είναι κάτι μεταξύ επίγνωσης των ορίων και σεβασμού προς το αιώνιο. Περιορίζομαι στο να μετακινώ, να συνδέω, γενικά προτιμώ να συναρμολογώ τα έργα μου με τον ίδιο τρόπο που ένα παιδί παίζει ή έπαιζε κάποτε δεν ξέρω πια, με ένα ασήμαντο αντικείμενο για ώρες.

Ήμαστε οι μνήμες μας, άρα ήμαστε φτιαγμένοι από χώρο Στρωματοποιημένες μνήμες που αναδύονται αργά και μεταγγίζονται σε μας μέσα από μια διαδικασία κοσμικής ώσμωσης. Χώροι αποταμιευτήρες μνήμης, δικής μας και άλλων, από το παρελθόν και το μέλλον. Ο χρόνος είναι μια λύση ανάγκης για να ξορκίσουμε το ανεξήγητο ταυτόχρονo

Επικεντρώνομαι εμμονικά σε μικρά, ευτελή υλικά γιατί γνωρίζω πως μόνο έτσι μου ανοίγεται ο κόσμος. Κάθε έργο που φτιάχνω είναι ένα άνοιγμα στην κουρτίνα του χρόνου που με αφήνει να κρυφοκοιτάζω την αιωνιότητα. Μέσα του βλέπω τον ατελείωτο χώρο, το ακατάληπτο σύμπαν με τους άπειρους χρόνους του.

Η λογική είναι το δηλητήριο της τέχνης Οφείλουμε να προστατεύσουμε το παράλογο, το ανεξήγητο, το μυστήριο και τη μαγεία.  Αλλιώς ο Έρωτας θα γίνει μια διαδικασία έκκρισης ορμονών και το ηλιοβασίλεμα μια φάση στην τροχιά ενός πλανήτη. Το παράλογο δεν είναι επιλογή, είναι βασικό συστατικό της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η Τέχνη δεν εμπίπτει στα αποδείξιμα…

Κάθε έργο τέχνης είναι σύγχρονο γιατί η αισθητική είναι άχρονη. Πέρα και έξω από κάθε επινοημένη γραμμική χρονικότητα. Η ομορφιά δεν εξελίσσεται. Ξαφνιάζει και συγκινεί γιατί είναι η ανάμνηση μιας τέλειας ισορροπίας στο ανισόρροπο εφήμερο που προσωρινά διανύουμε…

Κάθε είδος αυτοπροβολής με ταλαιπωρεί αφάνταστα και με απωθεί Ακόμη κι όταν γίνεται για τις ανάγκες ενός, ομολογουμένως απαραίτητου πολλές φορές, βιογραφικού σημειώματος. Η σκέψη ότι με κάθε μου απόπειρα κινδυνεύω να βουλιάξω στη μέθη ενός ναρκισσισμού, ήταν αρκετή για να με κρατήσει πολλές φορές μακριά από αυτή την επιλογή.

Αντιλαμβάνομαι τα έργα μου ως απομεινάρια ενός γεγονότος τεκμήρια μιας μεταφυσικής εμπειρίας που πάγωσε στο χρόνο. Η διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι μια ανασκαφή στο υποσυνείδητο της ανθρώπινης ύπαρξης. Σαν αρχαιολόγος, νοιώθω την ευθύνη να φέρω στο φως και να καταστήσω κοινά τα ευρήματά μου. Είμαι εκείνος που τα δημιουργεί και την ίδια στιγμή εκείνος που τα ανακαλύπτει. Θέλω τα έργα μου να διηγούνται την ιστορία τους. Θέλω ο θεατής να στέκει μπροστά τους προσπαθώντας να καταλάβει, ακόμη και μάταια πολλές φορές, ποιος, πότε και γιατί έφτιαξε αυτό το πράγμα. “ Κάτι συμβαίνει εδώ αλλά δεν ξέρω τι…” Η πιο ανατριχιαστική σκέψη μπροστά σε ένα έργο τέχνης. Με συγκινεί η ιδέα ότι κοιτάζοντας κάποιος ένα έργο μου μπορεί να ψιθυρίσει στο μυαλό του αυτή τη φράση.